Ontwerper: Team onder leiding van Gordon Coppuck

Team: McLaren Racing

Actieve jaren: 1973–1978

Wielbasis: 101 inch (2.570 mm)

Spoorbreedte: 62 inch (1.575 mm)

Gewicht: ca. 575 kg

Vermogen: ca. 480–490 pk bij 10.500–10.800 t/min

James Hunt: onverschrokken Formule 1-kampioen en race-icoon

James Hunt was een van de meest charismatische, onverschrokken en onconventionele persoonlijkheden die ooit in de Formule 1 uitkwamen. Hunt werd in 1947 geboren in Surrey, Engeland, en werd niet alleen beroemd vanwege zijn buitengewone snelheid op het circuit, maar ook door zijn rebelse persoonlijkheid en zijn rock-'n-rollachtige levensstijl, die hem in de jaren zeventig tot een wereldwijd sporticoon maakten.

Al vroeg in zijn carrière kreeg hij vanwege zijn agressieve rijstijl en frequente ongelukken de bijnaam “Hunt the Shunt”. Hunt verwierf al snel de reputatie spectaculair snel en absoluut onbevreesd achter het stuur te zijn. Zijn opmars door de lagere raceklassen verliep razendsnel en in 1973 maakte hij met het kleine maar ambitieuze Hesketh Racing de stap naar de Formule 1. In tegenstelling tot de uiterst professionele en conventionele fabrieksteams van die tijd belichaamde Hesketh glamour, humor en een rebelse anti-establishmentmentaliteit – eigenschappen die perfect bij Hunts persoonlijkheid pasten.

Ondanks een bescheiden budget verbaasde Hunt de Formule 1-wereld door Hesketh tijdens de Grand Prix van Nederland van 1975 de eerste en enige Grand Prix-overwinning te bezorgen. Zijn prestaties trokken de aandacht van McLaren Racing dat hem na het vertrek van Emerson Fittipaldi contracteerde voor het seizoen 1976.

Het seizoen 1976 zou Hunts carrière voorgoed bepalen. Achter het stuur van de legendarische McLaren M23 raakte Hunt verwikkeld in een van de grootste rivaliteiten uit de autosportgeschiedenis, met Ferrari-coureur Niki Lauda als zijn grote tegenstander. De contrasterende persoonlijkheden van de twee mannen fascineerden fans over de hele wereld: Lauda was analytisch en gedisciplineerd, terwijl Hunt instinctief, emotioneel en flamboyant was.

Hun strijd om het wereldkampioenschap werd nog dramatischer nadat Lauda bij een bijna fataal ongeluk op de Nürburgring in Duitsland zwaar gewond raakte. Hunt reed ondertussen met onverzettelijke vastberadenheid en behaalde gedurende het seizoen zes overwinningen en acht polepositions. De titelstrijd kwam aan op de laatste race in Japan, die onder stortregen op Fuji Speedway werd verreden. Terwijl Lauda zich vanwege de gevaarlijke omstandigheden uit de race terugtrok, vocht Hunt zich door de chaos naar de derde plaats en verzekerde hij zich met slechts één punt voorsprong van het Formule 1-wereldkampioenschap van 1976.

Buiten het circuit werd Hunt bijna net zo beroemd om zijn levensstijl als om zijn prestaties achter het stuur. Met zijn lange blonde haar, uitgesproken humor en zijn reputatie als feestvierder groeide hij uit tot een van de bepalende sportpersoonlijkheden van het decennium. Achter dat publieke imago ging echter een uitzonderlijk getalenteerde coureur schuil die in de hele paddock door zijn rivalen werd gerespecteerd.

Nadat hij in 1979 stopte met de Formule 1, begon Hunt aan een tweede carrière als televisiecommentator voor BBC Sport. Zijn scherpe analyses, eerlijkheid en gevatheid maakten hem bijzonder populair bij de kijkers. Tot aan zijn dood in 1993, op slechts 45-jarige leeftijd, bleef hij een geliefde persoonlijkheid binnen de Britse autosport.

Vandaag de dag wordt James Hunt herinnerd als veel meer dan alleen een wereldkampioen. Hij staat symbool voor een uniek tijdperk in de Formule 1 – een tijdperk vol gevaar, glamour, persoonlijkheid en onvervalste menselijke moed.

Fuji in de regen

De Grand Prix van Japan van 1976 op Fuji Speedway blijft een van de meest dramatische en emotionele races in de geschiedenis van de Formule 1. De race werd op 24 oktober 1976 verreden en bracht de felle strijd om het wereldkampioenschap tussen James Hunt en Niki Lauda tot een adembenemende ontknoping.

Achter het stuur van de vierde evolutie van McLarens M23, de M23D, kwam Hunt naar Japan met slechts drie punten achterstand op Ferrari-coureur Niki Lauda, na een buitengewone comeback in de tweede helft van het seizoen. Stortregen en gevaarlijke omstandigheden veranderden Fuji Speedway in een verraderlijk circuit. Opspattend water beperkte het zicht ernstig en op delen van het circuit stond veel water.

Aan het einde van de eerste ronde nam regerend wereldkampioen Lauda de moedige beslissing om de race te verlaten, omdat hij de omstandigheden te gevaarlijk vond om verder te rijden. Hunt zette ondanks de chaos om hem heen door, in de wetenschap dat het wereldkampioenschap binnen handbereik lag.

De race ontwikkelde zich tot een zenuwslopende beproeving van uithoudingsvermogen en concentratie. Hunt lag aanvankelijk comfortabel aan de leiding, maar bandenslijtage en veranderende omstandigheden dwongen McLaren tot een late pitstop, waardoor hij tijdelijk terugviel in het klassement. Gedurende enkele gespannen ronden wist Hunt niet precies waar hij in de strijd om het wereldkampioenschap stond en vocht hij zich wanhopig weer naar voren door het veld.

In de slotfase passeerde hij zowel Alan Jones als Clay Regazzoni en verzekerde hij zich van de derde plaats – net genoeg om het Formule 1-wereldkampioenschap van 1976 met één punt voorsprong te winnen.

Toen Hunt uitgeput en emotioneel leeg over de finish kwam, had hij een van de grootste prestaties neergezet waarmee ooit een Formule 1-wereldtitel werd veroverd. Dat resultaat bekroonde een seizoen vol controverse, gevaar, moed en vastberadenheid en verzekerde Hunt voorgoed van een plaats tussen de grootste kampioenen van de sport.

Vandaag de dag wordt de Grand Prix van Japan van 1976 niet alleen herinnerd als de race waarin James Hunt wereldkampioen werd, maar ook als een van de bepalende momenten in de geschiedenis van de Formule 1 – een dramatische finale die de intensiteit en onvoorspelbaarheid van de Grand Prix-racerij van de jaren zeventig perfect weerspiegelde.

De totstandkoming van de James Hunt-sculptuur

Paul Oz is portretkunstenaar en beeldhouwer binnen de Formule 1 en werkt samen met de meeste teams op de grid om kunstwerken en monumentale bronzen sculpturen te creëren van de sporticonen die hij bewondert. Tot zijn opdrachten behoren kunstwerken voor Formule 1-wereldkampioenen als Lewis, Jenson en Max, samenwerkingen met de families Senna en Hunt om hun inspirerende familieleden te eren, en projecten met onder meer McLaren en de Formule 1 zelf om hun geschiedenis vast te leggen in schilderijen en sculpturen.

We zijn verheugd een Limited Edition-replica van hars van het bronzen beeld van James Hunt te kunnen aanbieden, die door Zak Brown werd goedgekeurd ter gelegenheid van de 30e verjaardag van het tragische overlijden van de wereldkampioen.

Lees de blogpost van Paul Oz, The Making of James Hunt en ontdek hoe Freddie Hunt, gekleed in het racepak van zijn vader, model stond om de nauwkeurigheid en authenticiteit van de sculptuur te waarborgen.